Nie wychowałam się w domu, w którym było łatwo.
Pieniądze zawsze były wyzwaniem, a każda wydana złotówka miała znaczenie.
Z zawodu jestem archeologiem — osobą, która teoretycznie nie miała żadnej ścieżki do kariery w biznesie czy korporacji.
A jednak wiedziałam jedno: stać mnie na więcej.

W 2013 roku wyjechałam na Maltę — mimo że nikt w moim otoczeniu w to nie wierzył.
W tamtym czasie wielu ludzi nie wiedziało nawet, gdzie ta wyspa leży.
Słyszałam, że bez języka maltańskiego, ze słabym wtedy angielskim i bez znajomości „nie mam szans”.

Zostałam instruktorką fitness, a niedługo później managerem siłowni.

Później los zaprowadził mnie do Bułgarii, gdzie zaczęłam pracę w call center.
Chciałam zostać team leaderem.
Usłyszałam, że to niemożliwe – byłam jedyną Polką w firmie, a „przecież nie ma polskiego zespołu”.

Zostałam liderką międzynarodowego zespołu, potem supervisorem.

Kiedy powiedziałam, że chcę być managerem IT, znowu usłyszałam: „Nie jesteś programistką ani informatyczką”.

Ostatecznie wróciłam do Polski — mimo że mówiono mi, że nie warto: że pracy nie ma, że jest drogo, że zarobki są niskie.
Znalazłam pracę jeszcze na odległość.
Firma czekała na mnie 3 miesiące.